ලෝක නාට්ය කලාවේ සුවිශේෂී ප්රවර්ගයක් වන ‘විකාරරූපී රංගන’ (Absurdist Theatre) පිළිබඳව මහාචාර්ය විමල් දිසානායකයන් විසින් සිදු කරන ලද විද්වත් විග්රහයන් අදටත් කාලීන වේ. ඔහු පෙන්වා දෙන පරිදි, මෙම නාට්ය කලාව සහ අපේ ගැමි නාට්ය සම්ප්රදායන් අතර පවතින සමානකම් ඉතා ගැඹුරුය.
විකාරරූපී නාට්ය කලාව තුළින් මතු කරන්නේ ජීවිතයේ අර්ථ විරහිත බව සහ හේතුඵල දහමකින් තොර ලෝකයක මිනිසා මුහුණ දෙන අසරණභාවයයි. සැමුවෙල් බෙකට්ගේ ‘ගොඩෝ එනකං’ වැනි නාට්යයකින් නිරූපණය වන්නේ කිසිදා නොපැමිණෙන දෙයක් වෙනුවෙන් බලා සිටින මිනිසාගේ අභ්යන්තර ශූන්යත්වයයි.
සිංහල ගැමි නාට්ය කලාවේ එන කෝලම්, සොකරි සහ බලි තොවිල් වැනි අංගයන්හි දක්නට ලැබෙන අතිශයෝක්තිය සහ විකෘති කිරීම්, විකාරරූපී රංග කලාවේ ප්රකාශන විධි සමඟ යම් බඳු සාදෘශ්යයක් දරයි. විශේෂයෙන්ම ‘අම්බලමේ පිනා’ වැනි ජනකතා තුළින් මතුවන අහඹු සිදුවීම් සහ ජීවිතයේ අනපේක්ෂිත බව, විකාරරූපී දර්ශනයට බෙහෙවින් සමීප බව විචාරකයෝ පෙන්වා දෙති.
ඉයුජින් අයෙනෙස්කෝ වැනි නාට්යවේදීන් පෙන්වා දුන් පරිදි, ලෝකය මායාමය සහ අර්ථ ශූන්ය එකක් නම්, එම තත්ත්වය හමුවේ සිනාසීම හැර වෙනත් විකල්පයක් මිනිසාට ඉතිරි නොවේ. මෙම දාර්ශනික පසුබිම අපේ ගැමි කලා සම්ප්රදායන් තුළින් ද විවිධ මුහුණුවරින් මතු වී තිබීම විශේෂත්වයකි.
